ข้อมูลพื้นฐาน

                   โอริเจนและออกัสติน นักปรัชญาชาวกรีก ได้ให้คำนิยามและทัศนะของตนเกี่ยวกับความชั่วไว้ว่า “ความชั่วไม่มีตัวตนในตัวมันเอง แต่เป็นความบกพร่องหรือการขาดความดีซึ่งควรจะมีในจิตใจที่มีเสรีภาพของมนุษย์และเทวดา ความบกพร่องนี้มาจากใจของมนุษย์หรือเทวดาเอง จึงเป็นความผิด”
                   ความชั่วเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับความดี   เรารู้จักความชั่วเพราะความดี มิใช่รู้จักความดีเพราะความชั่ว นั่นก็คือ ความดีมีอยู่ได้เองแต่ความชั่วมีอยู่เองไม่ได้ต้องอิงอาศัยความดีเป็นหลัก เพราะความชั่วคือการขาดความดีเช่นเดียวกับความมืดไม่มีอยู่เอง แต่เพราะขาดความสว่างจึงเกิดความมืด
                   การขาดความดีย่อมทำให้เกิดความไม่ดี ขาดความดีน้อยก็ไม่ดีน้อย ขาดความดีมากก็ไม่ดีมาก แต่การขาดความดีเฉยๆ ยังไม่ใช่ความชั่วแท้ๆ เพราะความชั่วแท้ๆ มิใช่เพียงการขาดความดีเท่านั้น แต่ยังเป็นการปฏิเสธความดีอีกด้วย เช่นเดียวกับคนที่ปิดตาไม่ยอมเห็นแสงสว่างเวลากลางวัน ดังนั้น ความชั่วก็คือการจงใจปฏิเสธความดี เป็นการเจาะจงเลือกสิ่งที่ตรงกันข้ามกับความดี ความชั่วที่ทำไปโดยไม่รู้ตัวไม่เรียกว่าความชั่ว แต่ความชั่วที่ทำไปเพราะความอ่อนแอทางใจ ถือเป็นความชั่วที่มีน้ำหนักน้อยกว่าความชั่วที่ทำไปในขณะที่มีจิตใจเข้มแข็ง
                   ความชั่วในโลกนี้ไม่มีความเป็น ( being ) ของตัวเองแต่ต้องอิงอาศัยความดีเป็นหลัก แหล่งกำเนิดของความชั่วก็คือ   ใจของจิตที่เป็นอิสระ ใจที่ปฏิเสธความดี และตั้งความดีของตนเองขึ้นมาเอง ซึ่งขัดกับความดีที่เป็นมาตรฐาน ทำให้เกิดความขัดแย้งในใจของผู้นั้น และแผ่ความขัดแย้งนั้นออกสู่โลกภายนอก สู่ครอบครัว สู่สังคมและสู่ประเทศชาติ ความชั่วมีลักษณะพิเศษ คือ มีเสน่ห์ดึงดูดใจคนอื่น ให้คล้อยตามรวมไปถึงการยั่วเย้าของสังคมและพลังรวมของคนชั่วด้วยกัน        จึงทำให้ดูเหมือนว่าความชั่วเป็นอะไรสักอย่างที่มีตัวตน เป็นอิสระและมีพลังแรงในครอบครัว สังคมและประเทศชาติ
                   ฉะนั้น ทุกครั้งที่มนุษย์ปฏิเสธความดี แปลว่ามนุษย์ก็เลือกสิ่งที่ขัดต่อความดีแท้ สร้างความขัดแย้งในใจตนเอง นั่นก็คือการเลือกความชั่วซึ่งเป็นสิ่งตรงกันข้ามกับความดีนั่นเอง